Rozdział VI - Atak

Rachel

            Gdy Ceira rozpoznała Jelenę, powoli zaczęłam rozumieć, dlaczego Ariadna była aż tak przerażona i jej notoryczne powtarzanie o tym, co Zeus jej zrobi. Na jej miejscu również obawiałbym się kary ze strony króla bogów, gdyby dziewczyna się nie odnalazła.

            W kabinie panowała nieprzenikniona cisza. Lara wpatrywała się w podłogę, a z jej twarzy nie można było odczytać żadnych emocji. Wnuczka Nyks była pogrążona w zamyśleniu.

            Nie wiedziałam, co robić. Nie miałam żadnych wizji, żadnych podpowiedzi od ducha Delf na temat, gdzie szukać zaginionej rudowłosej, czy – jak wspomniała Ceira – blondynki.

            W duchu zastanawiałam się nad jednym – dlaczego Nightshade powiedziała, że wszystko jest stracone? Tak, jakby Jelena (alias Liz) była ważnym pionkiem w wojnie między bogami a Gają.

            – Co mam zrobić? – zapytałam, gdy poczułam, że dłużej nie zdołam wytrzymać tego milczenia.

            – Powiedz o wszystkim dzieciom Ateny – odparła po chwili Ceira. – Lub przynajmniej Malcolmowi. Szybciej będą wiedzieli, gdzie mogła się udać Liz, niż ja.

            Westchnęłam bezradnie. Nie chciałam mówić nikomu o tym, co się stało z Jeleną. Ledwo zdobyłam się na odwagę, by powiedzieć to Larze i wnuczce Nyks.

            – Ale znasz ją – zaczęłam. – Może wiesz, gdzie ona…

            – Wcale nie znam jej tak dobrze – przerwała mi Nightshade. – Ale pamiętam, jak mówiła, że jej najlepszymi przyjaciółkami są jej dwie siostry. Niestety, nie zapamiętałam imion.

            W myślach odmówiłam modlitwę do wszelkich istniejących bogów, prosząc o jakąkolwiek wskazówkę.

            – Może zostawiła jakąkolwiek wiadomość? – zaproponowała nieśmiało Lara. – Przecież nikt nie znika bez śladu. Nie wierzę, że opuściła Obóz niezauważona przez nikogo. Pewnie gdzieś tu jest. Musimy tylko poszukać.

            – Przeszukaliśmy już Obóz wzdłuż i wszerz – powtórzyłam.

            – To zróbmy to jeszcze raz – nalegała córka Aresa. – Może po prostu się minęliście.

            Otworzyłam usta, by dalej z nią dyskutować, ale zorientowałam się, że nie mam żadnych argumentów. Logiczne rzecz biorąc, rzeczywiście mogliśmy się gdzieś minąć z Jeleną.

            – Czy ona umie zmieniać swój wygląd? – zapytałam milczącej Ceiry.

            – Tak – odparła. – W dodatku można nazwać ją poliglotką.

            Czyli szukamy igły w stogu siana, pomyślałam. W takim razie może być teraz wszędzie nierozpoznana. A ja miałam ją znaleźć. Ariadna mnie zabije.

            – Rozpoznałabyś jej głos? – spytałam wnuczki Nyks. – Chyba, że i on się zmienia.

            – Nie wiem, czy się zmienia – odpowiedziała. – Gdy mówiła jak rodowita Rosjanka, nie myślałam, że to Liz. Jedyną szansą jest to, by zaczęła mówić w swoim ojczystym języku.

            – To świetnie – powiedziałam. To była nasza jedyna nadzieja.

            Jednak Nightshade nie wyglądała na zadowoloną, raczej na bezradną.

            – Szkopuł w tym, że to nie jest angielski czy hiszpański – rzekła. – Liz jest ze Skandynawii.

            Cała nadzieja ze mnie uleciała. Umiałam posługiwać się jedynie angielskim i greką, znałam parę słów z francuskiego. Ale języki skandynawskie… Nie byłam w stanie rozróżnić jednego od drugiego, co dopiero o mówieniu w jednym z nich.

            – A może się w końcu ruszymy i jej poszukamy? – odezwała się Lara. – Dyskusją niczego nie załatwimy.

            W duchu przyznałam jej rację. Ceira nie powiedziała ani słowa, tylko sie odwróciła i wyszła z domku. Na jej ramię wskoczyła biała łasiczka.

            Córka Aresa ruszyła za nią. Nie chcąc zostać sama, poszłam z nią.

            – Pójdę zobaczyć do Wielkiego Domu – oświadczyła siostra Clary. – Wymyślę jakiś powód na poczekaniu.

            Odeszła w kierunku budynku. Kątem oka zauważyłam wnuczkę Nyks, która kroczyła do lasu. Skierowałam się w drugą stronę, ku plaży.

            Wszyscy herosi patrzyli się na mnie zdziwieni. O tej porze zazwyczaj malowałam, ale dziś nie byłabym w stanie dotknąć pędzlem płótna.

            Po paru godzinach nie znalazłam Jeleny. Załamana postanowiłam wrócić do kabiny Artemidy.

            Niebo przybrało ciemnoniebieską barwę. Idąc, patrzyłam w nie. Ten kolor mnie uspokajał.

            Na nieboskłonie pojawił na parę sekund się mały, czarny obiekt. Jestem aż tak zmęczona, że mam zwidy, uznałam. Po chwili znów zobaczyłam to „coś”. Przystanęłam i zmrużyłam oczy. Wydawało mi się, że to jakiś ptak o wielkich rozmiarach.

            Zniżyłam głowę. To świat greckich bogów, próbowałam sobie wytłumaczyć. Tutaj mogą występować takie „ptaki”.

            Ruszyłam dalej. Z trudem powstrzymywałam się na kolejne spojrzenia w górę. Koniecznie musiałam się zapytać Chejrona o istnienie takich stworzeń.

            Gdy weszłam do kabiny Artemidy, Lara stała na środku pomieszczenia. Nigdzie za to nie widziałam Ceiry.

            – Znalazłaś ją? – zapytała córka Aresa, patrząc na mnie błagająco. Ruchem głowy zaprzeczyłam.

            – Gdy Liz zmienia swój wygląd – usłyszałam nagle głos Nightshade – zdarza się, że nawet Atena jej nie poznaje.

            Skierowałam głowę w prawo, bo stamtąd dochodził głos. Po chwili zauważyłam, że wnuczka Nyks stoi w cieniu.

            – Czyli mamy jej nie szukać? – spytałam.

            – Tego nie powiedziałam – odparła Ceira.

            – To co mamy zrobić? – zadałam kolejne pytanie.

            – Powiedzieć o wszystkim Malcolmowi, a potem wszystkim dzieciom Ateny – odpowiedziała. – Coś czuję, że Liz jest cała. Nie powinniśmy się o nią martwić.

            Powiedz o tym Ariadnie, pomyślałam.

            – A ile razy pomyliło cię twoje przeczucie? – zapytałam. Nie usłyszałam żadnej odpowiedzi. Czyżby było tego aż tak dużo, że nikt tego nie policzył?

            – Zapytaj się Królowej – odpowiedziała Nightshade po bardzo długiej chwili.

            Jakiej Królowej? Chodzi o Herę, czy o kogoś innego? Bo jeśli o tą pierwszą – to nie, dziękuję.

            – Może rano się odnajdzie – odezwała się Lara. – A teraz lepiej wracajmy do siebie, Rachel. Jest już późno.

            Obróciłam się na pięcie i wyszłam z kabiny bogini łowów.

Malcolm

            Z samego rana zostałem wezwany do Wielkiego Domu na rozmowę. Taka poranna rozmowa z nielubianym przeze mnie panem D. – po prostu idealny początek dnia!

            Siedziałem w gabinecie boga wina. Po drugiej stronie biurka znajdował się oczywiście on i roztrzęsiona Ariadna, ciągle ocierająca sobie oczy chusteczką.

            – Wina? – zaproponował Dionizos, ale odmówiłem. – Pamiętasz Jelenę?

            – Tak – odparłem, przypominając sobie domniemaną córkę Afrodyty z Rosji.

            – Jak się okazało, to twoja siostra. Podobno ma na imię Liz, ale ja ją znam jako Bethę. A ty ją znasz?

            Liz, Betha, Liz, Betha… Mój umysł szukał jakichkolwiek wzmianek o tych imionach w mojej pamięci, ale na próżno.

            – Nie – odpowiedziałem po dłuższej chwili zastanowienia.

            – Musisz ją znać – odezwała się nagle królewna Krety. – Annabeth jest jedną z jej najlepszych przyjaciółek. Prawie co roku, na zimę przyjeżdżała tutaj, do Obozu. To aż niemożliwe, żebyś jej nie znał.

            – Przykro mi, ale nie kojarzę nikogo o takim imieniu – wyjaśniłem.

            – A kogo z dzieci Ateny brakuje na ten moment? – zapytał pan D.

            – Ann, ale ona jest na misji – odrzekłem. – Marlene przybędzie na początku sierpnia. I…

            – I kogo jeszcze? – spytała Ariadna, ocierając łzy.

            – Nie ma Elsy – dokończyłem. – Od grudnia nie dostaliśmy od niej żadnych znaków życia.

            Nastała cisza. Elsa była chyba jedyną moją siostrą, która nie zachowywała się jak reszta z nas. Nawet nie wiem, kogo dziecko mogłaby przypominać.

            – A jak Betha ma tak naprawdę na imię? – zapytał nagle Dionizos.

            – Myślisz, że ja wiem? – odpowiedziała mu pytaniem żona.

            – A kto ma wiedzieć? Ja, który ciągle zapominam i przekręcam imiona? – zdziwił się bóg wina. Oboje nieśmiertelni zaczęli się kłócić o to, kto powinien pamiętać prawdziwe imię Liz.

            – Co się właściwie stało z tą moją „siostrą”? – spytałem konkretnie, przerywając awanturę boskich małżonków.

            – Znikła – odparła córka Minosa. – Tak nagle. Znikł jej miecz. Znikł jej strój. A przecież Zeus wyraźnie powiedział, że do września nie będzie żadnych egzekucji.

            – Jakich znów egzekucji? – dopytałem się, zaintrygowany.

            – Lepiej, abyś nie wiedział – odrzekł pan D. – Ci herosi, którzy to wiedzą, już od dawna nie żyją.

            Zmroziło mi krew. Nie spodziewałem się mieć siostrę o aż tak mrocznej biografii.

            Ogólnie rzecz biorąc, Jelena nie wyglądała na córkę Ateny. Każdy półbóg, należący do mojego rodzeństwa, miał blond włosy (od platyny Elsy do prawie jasnego brązu Layli) i szare, lub ewentualnie błękitne oczy. Rosjanka natomiast nie pasowała do ogólnego opisu.

            Nagle zatrzęsła się ziemia. Najpewniej zignorowałbym to, gdyby po chwili to się nie powtórzyło.

            – Bariera – wyszeptałem swoją pierwszą myśl i wybiegłem z Wielkiego Domu.

            Herosi w całym Obozie byli zdezorientowani i nie wiedzieli, co mają robić.

            – Malcolm! – usłyszałem wołania Emmy za sobą. Zatrzymałem się i odwróciłem.

            Moja siostra szybko do mnie dobiegła. Domyśliłem się, że musiała wcześniej trenować – jej krótkie, jasne blond włosy przylepiały się jej do twarzy.

            – Wiesz, co się dzieje? – zapytała Em, dyszc. – No, tak, przecież nie wiesz, tak jak wszyscy – mruknęła pod nosem i znów zwróciła się do mnie: - Co mamy zrobić?

            Annabeth, dlaczego cię tu nie ma? pomyślałem. Ann zawsze miała plan w zanadrzu. W przeciwności do niej, nie byłem dobrym strategiem/ Bardziej nadawałem się do wykonywania rozkazów.

            – Malcolm! – krzyknęła mi do ucha Emma. – Na twoją decyzję czeka pół Obozu, jeśli nie więcej!

            – Nie jestem jak Ann, jasne?! – powiedziałem zezłoszczony, że nie mam żadnego pomysłu, i zirytowany, że każdy traktuje mnie jak moją starszą siostrę. – Ty i Kate najlepiej się tym zajmiecie.

            Em rozdziawiła usta ze zdziwienia. Chyba po raz pierwszy w życiu wybuchłem w tak ważnym momencie.

            Odwróciłem się na piecie i pobiegłem w kierunku Sosny Thalii. A kiedy tam przybyłem, omal nie dostałem zawału serca.

            Peleus leżał tuż przy drzewie, naszpikowany soplami z lodu na całym ciele. Jego ciemne oczy wpatrywały się we mnie smutno.

            Dopiero teraz zorientowałem się, że ziemia jest pokryta zeschniętymi igłami i gałęziami.

            Spojrzałem w górę. Sosna Thalii umierała. Ale gorsze było coś innego.

            Złote Runo zniknęło.

Lara

            Poświata bariery gasła. Im słabiej ją widziałam, tym większy strach opanowywał moje ciało.

            Obok mnie stała Clary, lustrująca każdy centymetr swojej świeżo wyczyszczonej włóczni. Każdy jej mięsień był napięty. Clarisse tylko czekała, aż rozpocznie się walka.

            W cienie pobliskiego lasu czaiła się Ceira, gotowa, by w każdej chwili wystrzelić. Kątem oka zauważyłam, że grot jej strzały błyszczy na srebrno.

            Parę metrów za mną słyszałam czternastoletnich bliźniaków Hekate – Rose i Juliusa – którzy ćwiczyli zaklęcia.

            Może to trochę niewiarygodne, ale tak właśnie wyglądała tutejsza linia obrony Obozu.

            Cała nasza piątka nie miała wątpliwości, że to tutaj coś lub ktoś chce się przedrzeć do środka. Staliśmy w epicentrum drgań ziemi.

            – Coś mnie ominęło? – zapytał jakiś chłopak z tyłu. Odwróciłam głowę. Niedaleko Rose zobaczyłam Leóna.

            – A ty tu po co? – zdziwiła się moja siostra. – Lepiej wracaj, zanim posmakujesz prawdziwej walki.

            Jak na nią, to były dosyć łagodne słowa.

            – Nawet nie wiesz, co umiesz – odparł białowłosy, poprawiając swoje dłuższe włosy. Laluś, pomyślałam.

            Rozległ się ogromny huk. Wyjęłam szybko miecz. Usłyszałam, że Ceira naciąga cięciwę. Wszyscy jednak zamarliśmy, gdy spojrzeliśmy na swoich przeciwników.

            Było ich dwóch. W porównaniu z nimi, Hyperion, którego widziałam rok temu, wydawał się karłem.

            Jeden z nich miał pierś naszpikowaną srebrnymi strzałami. Drugiego nieustannie nękały sowy.

            Giganci stali, nie zauważając naszej szóstki. Omal nie opuściłam miecza z trzęsących się dłoni. Przygotowywałam się na potwory, ale nie na tych wielkoludów. Nie wierzyłam także, że pana D. zainteresują nasze problemy i pomoc nam.

            Po chwili z różnych miejsc leciały strzały. Nie wątpiłam, że to zasługa Ceiry, ale jak mogła przemieszczać się niezauważona tak szybko?

            Clarisse rzuciła się na giganta nękanego przez ptaki. Rose również otrząsnęła się po pierwszym szoku i miotała zaklęciami tak prędko, że obawiałam się, by mnie nie trafiła.

            Jednak to nic nie dawało. Jedyne, co udało się nam osiągnąć, to uwaga synów Gai. Cofnęłam się, gdy ten z naszpikowaną pierś schylił się, by schwytać mnie swoją ogromną ręką.

            – Ani się waż! – krzyknęła Ceira, która nagle zjawiła się przede mną. Na jej włosach znajdowała się srebrna opaska w czarne pasy, której wcześniej nie zauważyłam.

            – Łowczyni Artemidy – powiedział olbrzym, sepleniąc. – Odwdzięczę się za moje krzywdy.

            Nim wnuczka Nyks zareagowała, już znajdowała się ściśnięta w ogromnej łapie wielkoluda.

            – Gracie, mam córeczkę Aresa! – zawołał z tryumfem drugi gigant.

            Zamarłam. Clarisse została schwytana. Moje najgorsze obawy się sprawdzały.

            – A ja mam Łowczynię! – odwrzasnął drugi syn Gai, wstając. – Możemy wracać do mamy.

            – Nie tak szybko, panowie! – krzyknęła jakaś dziewczyna w grece. Odległość między oboma olbrzymami była na tyle duża, że mogłam rozpoznać, kto to był.

            – Puśćcie je! – rozkazała Jelena. – PUŚĆCIE JE!

            – A jeśli nie? - zapytał jeden z napastników, rechocząc. Jego brat szybko się roześmiał. – Co nam niby zrobisz?

            Ich śmiech nagle ustał. Między oboma gigantami migały coraz rudozłote włosy Rosjanki.

            Dziewczyna nagle wylądowała obok mnie. W dłoniach dzierżyła dwa niebieskawe sztylety. Na twarzach potworów widniały długie, cięte rany, które po chwili zniknęły.

            – Tak się nie da – mruknęła pod nosem córka Ateny, po czym zwróciła się do nas: - Lara, atakuj ich nogi. Rose, Julius, mam nadzieję, że znacie zaklęcie zniewolenia. Jeśli nie, nie niszczcie mi teraz tej nadziei. A ty, León… Rób wszystko, by udowodnić swoją niewinność – zamilkła na chwilę i dodała: - Wierzę, że umiecie poruszać się po lodzie bez upadków.

            Spojrzałam na nią zdziwiona. Wtedy półbogini tupnęła mocno w ziemię, która natychmiast pokryła się warstwą lodu.

            Jelena znów skoczyła, aby ranić synów Gai. Zgodnie z jej instrukcjami, siekałam swoim mieczem w ich nogi. Magiczna pokrywa uniemożliwiła im regenerowanie się i zasklepianie ran.

            Usłyszałam głośny świst za sobą. Odskoczyłam w bok w ostatniej chwili, by nie dostać ogromną śnieżką w głowę.

            Oba monstra zawyły z bólu i wściekłości. Kątem oka zobaczyłam, jak ich ściśnięte palce wokół Clary i Ceiry rozluźniają się, pozwalając dziewczynom upaść na ziemię.

            – Lara! – krzyknęła gdzieś z góry Liz. – Biegnij do Clary, szybko!

            Zawahałam się na chwilę. Nigdzie nie zauważyłam jakiegokolwiek boga, który mógłby nam pomóc.

            – Nie potrzebujemy Dionizosa czy innego boga! – usłyszałam głos córki Ateny. – Sama sobie poradzę! Po prostu biegnij do Clary!

            Wbrew mojej woli schowałam miecz i podbiegłam do mojej siostry. Miałam wrażenie, że została użyta wobec mnie czaromowa i to po raz kolejny przez tę samą osobę.

            Clarisse leżała na plecach na ziemi, nie poruszając się. Zauważyłam jednak, że oddycha. Kiedy spojrzałam na jej nogę, poczułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła.

            Zadziwiła mnie cisza, która gwałtownie zapanowała.

             – Nie wygląda to za dobrze – stwierdziła Jelena, która pojawiła się obok mnie. – Ale będzie dobrze.

            Rozglądnęłam się wokół w poszukiwaniu innych herosów. Rose i Julius odmawiali jakieś czary przy Ceirze, a León znikł. Zresztą tak samo, jak giganci.

            – Co się stało? – zapytałam.

            – Nic specjalnego – odparła rudowłosa. – Jakoś się udało ich pokonać. León poleciał po któreś z dzieci Apolla.

            – I już przyleciał – dodał białowłosy. – Lara, przepraszam, nie chciałem w ciebie wcelować. Po prostu tak jakoś wyszło.

            Z początku nie rozumiałam o co mu chodzi. Dopiero po dłuższym momencie mój mózg skojarzył przeprosiny chłopaka ze śnieżką, przed którą się uchyliłam.

            – Nic się nie stało – powiedziałam. Odpowiedział mi jego uśmiech.

            Obok Clary przykucnął Will Solace.

            – No, dosyć podle to wygląda – uznał. – Chłopaki, zabieramy ją!

            – A masz nosze? – zapytała od razu Liz. Syn Apolla spojrzał się na nią zdziwiony.

            – Słucham? – spytał się.

            – Czyli nie – odparła za niego Jelena. – Znasz jej urazy wewnętrzne? – tym pytaniem spowodowała, że oczy Willa prawie wylazły z orbit. – Czy ty znasz w ogóle zaklęcia diagnozujące?

            – Jakie zaklęcia? – zapytaliśmy się wszyscy. Mogłam się założyć, że nikt z nas nie słyszał o czymś takim, ale dla upewnienia spojrzał na twarze wszystkich.

            Dziewczyna się załamała.

            – Jak widzę, jesteście tak samo „mądre”, jak Apollo – westchnęła i zaczęła coś szeptać, mając ręce nad ciałem mojej siostry. A ja stałam nieruchomo jak jakiś posąg, patrząc na to jak cielę.

            Po chwili rudowłosa spoważniała. Coś mi podpowiadało, że nie jest dobrze. Ale jak… Przecież Clary była taką dobrą wojowniczką, pokonała Drakona i teraz…

            Łzy stanęły mi w oczach. Poczułam czyjąś rękę na ramieniu.

            – Lara, aż tak źle nie jest – usłyszałam głos córki Ateny. – Ale nie jest też zbyt dobrze. Powinna przeżyć.

            – „Powinna”? – zdziwiłam się. Nie, nie, NIE! Coś we mnie wybuchło.

            Odwróciłam się i zaczęłam iść przed siebie. Nagle zrobiło się bardzo jasne.

            – LARA! – ktoś krzyknął i wtedy straciłam przytomność.

            – Ej, to nie moja wina! To ona weszła mi prosto pod autko!

            – A czy ty nie możesz patrzeć, jak jedziesz?!

            – Mówili, że to pilne.

            – Ale nie aż tak, aby nie patrzeć na drogę!

            Te głosy brutalnie spowodowały, że powróciła mi świadomość.

            – Betha, nie złość się na mnie za jakąś głupią heroskę.

            Betha – skądś znałam to imię, ale za Chiny nie mogłam sobie przypomnieć, kto to jest.

            – To wyobraź sobie na moim miejscu Clarisse la Rue i pomyśl, czy Lara jest „głupią heroską” – ten głos też znałam. Do kogo on należał? To Jelena, podpowiadał cichy głosik w mojej głowie. Ale kim, na bogów, jest Jelena?

            – I widzisz, obudziłaś ją swoim narzekaniem – zauważył rozmawiający z nią mężczyzna.

            – Ja?! – zdziwiła się dziewczyna. – To ty nie umiesz zrozumieć swoich błędów, grajku! – krzyknęła. Myślałam, że głowa mi pęknie na dźwięk jej wysokiego głosu. – Lara, słyszysz mnie? – zapytała o wiele ciszej i delikatniej.

            – Tak – odpowiedziałam szeptem. Głośniej nie mogłam.

            – A otworzysz oczy? – poprosiła i już wiedziałam, kto to.

Mój mózg wręcz krzyczał „Eureka!”, gdy skojarzyłam sobie ten głos i imiona Jelena i Betha z córką Ateny, która przybyła z Ariadną do Obozu. W dodatku przypomniałam sobie trzecie imię, jakim się do niej zwracano – Liz.

Lekko uchyliłam powieki. Na początku nie widział nic oprócz oślepiającego światła. Dopiero gdy całkowicie otworzyłam oczy, zobaczyłam pochylającą się nade mną Jelenę, ubraną w dżinsowe rybaczki i tunikę w pasy, i mężczyznę o złotych, dłuższych włosach w biało-złotej szacie, którego wieku nie mogłam ustalić.

– I widzisz, Betha, wszystko jest w porządku – powiedział blondyn. – Co jak co, ale leczyć to ja umiem.

Apollo! – zawołał wesoło mój mózg.

Serio? – zapytałam go. Ten entuzjazm był dla mnie za bardzo zagadkowy.

– No, dobrze, teraz się podniesiemy – uznał bóg.

– Że co?! – wybałuszyła swoje błękitnoszare oczy Liz. Czekaj! Od kiedy ona ma błękitnoszare oczy i platynowe włosy… Okay, już wszystko rozumiem. Tak się przyzwyczaiłam do jej wyglądu jako rudowłosej Rosjanki, że zapomniałam o jej chyba (podkreślam – chyba!) prawdziwym wyglądzie.

Ktoś złapał mnie pod pachami. Znieruchomiałam pod wpływem strachu. Poczułam, że ten ktoś pomaga mi stanąć na ziemi.

Nagle cały świat zawirował i myślałam, że upadnę.

– Chyba się lekko pomyliłeś – usłyszałam uwagę córki Ateny. Przyłożono mi rękę do czoła i zawroty głowy zniknęły tak szybko, jak się pojawiły.

– Lala – zwrócił się do mnie Apollo, przekręcając moje imię. – Będziesz moim świadkiem.

Nic nie rozumiałam do momentu, w którym blondyn klęknął przed Liz, która przewróciła oczami.

– La den gå¹ – odparła, zanim bóg cokolwiek powiedział.

Spojrzałam się na dziewczynę zdziwiona. Ten akcent, te słowa… Znałam jeszcze jedną osobę, która umiała wypowiedzieć je w dokładnie ten sam sposób.

– El? – spytałam niepewnie.

– Nareszcie! – odpowiedziała córka Ateny, uradowana. – Czy naprawdę to było aż takie trudne, by mnie rozpoznać? Nie odpowiadaj, to było pytanie retoryczne – dodała, gdy już chciała jej odrzec. – Nawet moje rodzeństwo się nie połapało w tym, co się dzieje.

– Czy ktoś mi powie, co się tu dzieje? – zapytał Apollo.

– A podobno jesteś inteligentny – docięła go blondynka. – A może już byś wrócił na nieboskłon? Ludzie się mogą dziwić, dlaczego nie ma słońca.

Bóg posłał jej tylko obrażone spojrzenie i znikł razem ze swoim samochodem.

Nie dowierzałam. El była tutaj. Miałam pewność, że teraz wszystko będzie już dobrze. Córkę Ateny uznawano za prawdziwą superbohaterkę – to, że nie uczestniczyła w bitwie o Olimp rok temu sprawiło, że jej miejsce zajął Percy. Zbieg okoliczności sprawił, że ta dwójka nigdy się nie spotkała – gdyby tak się stało, razem z Annabeth stworzyliby zespół nie do pokonania.

– Długo cię nie było – zaczęłam rozmowę.

– Tak – odparła. – Sporo się tu zmieniło. Czasem mam nawet ochotę zabić Zeusa i mojego tatę, że zrobili ze mnie Roszpunkę.

Zapanowała cisza. Nie umiałam za bardzo rozmawiać z ludźmi – zawsze to Clarisse prowadziła rozmowy, ja jej tylko podpowiadałam. Z mało kim miałam wspólne tematy, które szybko się nie wyczerpywały. Najlepszym przykładem jest chyba Malcolm – byliśmy dla siebie prawie jak rodzeństwo.

– Lara! – usłyszałam wołanie jednego z moich braci, Matta. – Sosna Thalii!

Bezsensowne? Nie do końca. Zrozumiałam, że coś się dzieje koło Sosny i trzeba tam jak najszybciej pobiec.

– Jak myślisz, co się może dziać? – spytała mnie Liz, po czym obie zaczęłyśmy biec wzdłuż granicy.

Rachel

Pod Sosną zgromadziły się tłum półbogów. Podziwiałam obozowiczów za ich szybkość – ledwo dziesięć minut temu Malcolm poinformował nas wszystkich o zniknięciu Złotego Runa.

Widok Peleusa naszpikowanego lodowymi soplami ścisnął mi serce. Kto mógł być na tyle okrutny, żeby to zrobić?

– Czy ktokolwiek wie, komu zależało na ukradzeniu Złotego Runa? – zapytał pan D.

– Dioni, to ta sama osoba – powiedziała cicho Ariadna.

No, tak. Przecież to było logiczne – Runo ukradł porywacz Jeleny.

– Peleus! – krzyknęła jakaś dziewczyna, podbiegając do rannego smoka. – Już wszystko jest dobrze.

Miała bardzo jasne, platynowe włosy. Nie znałam jej, ale stworzenie zapewne tak – na jej widok wydało z siebie cichy pomruk.

Powiał silny, zimny wiatr od strony lasu. Jak na teraźniejsze lato, nie było to normalnym zjawiskiem. Niebo zakryły ciemne, ciężkie chmury.

– Będzie padać? – zdziwiliśmy się wszyscy.

– Nie – odparła blondynka. – Zeus się dowiedział, że tu jestem.

Czyżby to była poszukiwana przez nas Liz? Spojrzałam na Ariadnę, aby dostać potwierdzenie, ale księżniczka Krety ukryła twarz w dłoniach, ukrywając swój kolejny atak płaczu.

Moją uwagę przykuł mały, białawy rulonik – może zwinięta kartka – który jakby wystawał z drzewa. Dziewczyna przy Peleusie też go zobaczyła i szybko wyjęła. Rozwinęła go i po minucie odrzuciła od siebie.

Kartka wylądowała pod moimi nogami. Szybko podniosłam ją.

Mam nadzieję, że ty i Łowczyni świetnie się bawicie.

Hans cię pozdrawia, Jonsdottir.

Etienne

Pokazałam wiadomość Chejronowi.

– Czyli wiemy, kto jest winny – uznał cicho. – A Jonsdottir to ona – wskazał wzrokiem na blondynkę, która z wielką determinacją usuwała kolejne sople z ciała Peleusa i wyrzucała ją poza barierę. To znaczy wyrzucałaby ją poza barierę, gdyby ta istniała…

Z góry rozległ się huk. Wszyscy spojrzeliśmy w tą stronę. Środek ogromnego płatka śniegu przeszyła błyskawica.

– Cicho, staruszku! – Dionizos i Liz krzyknęli chórem.

Chmury się rozeszły. Coś czułam, że Zeus tak szybko nie odpuści. Na niebie pojawił się na chwilę złoty znak, przedstawiający parę skrzydeł, na tle których ułożono dwie, przecinające się miecze.

– Ustalcie między sobą warty – polecił Chejron. – Będziecie monitorować granicę Obozu. Już, do ćwiczeń!

Wszyscy rozeszli się. Pan D. zabrał swoją żonę z powrotem do Wielkiego Domu. Przy Sośnie zostałam tylko ja, Chejron, Liz i Lara.

– Kim są Etienne i Hans? – zapytał centaur. Blondynka podniosła się, zostawiając Peleusa na ziemi. Smok nadal był słaby, ale – na szczęście – nie miał już ran.

– Byli najlepszymi przyjaciółmi – odparła. – Zarówno swoimi, jak i moimi. W ostatniej wojnie obaj opowiedzieli się po stronie Luke’a, teraz popierają gigantów. Etienne’a poszukujemy po całych Stanach. Hans... – jej głos zadrżał, a w oczach pojawiły się łzy. – Hans nie żyje.

Współczułam jej. Po jej twarzy całą pewnością mogłam stwierdzić, że ją i zmarłego chłopaka coś łączyło.

– Może pamiętasz nazwiska, jakieś szczegóły? – spytał cicho koordynator Obozu.

– Jasne, że tak – odpowiedziała. – Etienne Lemaire, lat osiemnaście. Urodziny zawsze obchodził piętnastego sierpnia, choć wypadały one trzeciego marca. Był synem jakiejś bogini. Pochodził z francuskojęzycznej części Kanady.

– A ten drugi, Hans? – dopytał się Chejron.

– Hans Ekker, wnuk Afrodyty ze strony matki – odrzekła, prawie płacząc. – Jego ojciec był Amerykaninem norweskiego pochodzenia. Urodził się dwunastego czerwca, tego samego roku, co ja.

Spuściła głowę.

Potwornie było mi jej szkoda, ale gdybym musiała ją pocieszać, nie umiałabym tego zrobić. Po prostu nie wiedziałabym, co powiedzieć.

Centaur objął Liz ramieniem.

– Miejmy nadzieję, że nic się nie stanie w najbliższym czasie – powiedział, wolną ręką pokazując, abyśmy już wrócili do reszty obozowiczów.

Malcolm

Obozowe skrzydło szpitalne nie było zbytnio zapełnione. Leżeli tu najczęściej herosi, którzy mieli jakiś wypadek w czasie treningu.

Ostatni raz tu byłem trzy lata temu, gdy złamałem sobie piszczel. Miałem nadzieję, że już nigdy tu nie przyjdę.

A jednak przyszedłem. Rady mamy swoją drogą, ale ja musiałem wiedzieć, jak się czuje Ceira. Nie obchodziło mnie, że Em i Kate już planują mi ślub – to było ich normalne zachowanie, gdy ktoś z naszego domku się zakochał.

Nightshade leżała na samym końcu, naprzeciwko Clarisse. Cała prawa ręka obwiązana była bandażem. Will już mnie powiadomił, że w szczególności dłoń zmiażdżono i gdyby nie przybył Apollo, należałoby ją amputować.

Na obecną chwilę, nikt nie kręcił się wokół. Usiadłem na sąsiednim wolnym łóżku po lewej stronie Łowczyni. Miała zamknięte oczy, najprawdopodobniej spała. Jej twarz wyrażała jednak, jaką trudność sprawia jej oddychanie. Mogłem się jedynie domyślać, co jest tego przyczyną.

Patrzyłem na nią, zafascynowany. Okay, nie da się ukryć – coś do niej czułem, już od momentu, kiedy po raz pierwszy raz się spotkaliśmy. Sam chciałbym wiedzieć, dlaczego.

Ceira nie należała do grona klasycznych piękności, ale jej uroda intrygowała mnie. A to, jak strzelała… Imponowała mi perfekcją w tym względzie. W dodatku dziewczyna wytworzyła wokół siebie aurę tajemniczości, a to – mimo przestróg Ateny – jeszcze bardziej mnie do niej przyciągało.

Jednocześnie nie wierzyłem, że ktoś może być aż tak idealny. Może i Nightshade zachowywała się jak Jason, ale musiała mieć jakieś wady. Gdybym je odkrył, chyba zakochałbym się w niej na zabój.

Teraz, gdy była tu, zastanawiało mnie jedno – co spowodowało, że się tu znalazła.

– Cześć, Malcolm – poklepał mnie po plecach Will Solace. – Przyszedłeś do swojej „dziewczyny”?

Spojrzałem się na niego groźnie. Syn Apolla uśmiechnął się tylko łobuzersko.

Zdziwił mnie jego dobry humor. Nie pasował do tego, co się dziś zdarzyło: obecnie najlepsza heroska, Clarisse, ledwo przeżyła, Ceira też nieźle ucierpiała, a Złote Runo skradziono.

– Spokojnie, nic groźnego jej nie jest – pocieszył mnie, poprawiając blond włosy. – Przy odrobinie szczęścia jutro wieczorem będzie zdrowa i poskładana.

– Mocno dostała? – zapytałem się go po raz setny dzisiaj.

– Ile razy mam ci mówić to samo? – westchnął chłopak. – Ręka zmiażdżona, podobno trochę obiła sobie żebra i coś tam jeszcze twoja siostra stwierdziła.

– Moja siostra? – zdziwiłem się.

– Tak, ta Rosjanka – odparł. – Denerwująca dziewczyna, tyle ci powiem. I bardzo zarozumiała, nawet jak na dziecko Ateny. Nie to, że ty się wymądrzasz, ale ona już przesadziła.

Ach, tak. Rudowłosa Jelena (to znaczy Liz), która niby ma należeć do mojego rodzeństwa. Tak, nie wierzę, że ona i ja mamy tego samego boskiego rodzica.

Gdzieś w oddali usłyszałem obozowiczów, którzy zgromadzili się wokół ogniska.

– Powinieneś już iść, Malcolm – uznał Will. – Ja tu muszę jeszcze na chwilę zostać.

No, tak. Pierwsza straż, którą pełnili grupowi poszczególnych kabin, czyli na przykład ja w zastępstwie za Annabeth.

Zrezygnowany wstałem.

– Cześć, Will – pożegnałem się z synem Apolla. Ten odparł to samo. Gdy wychodziłem, na chwilę spojrzałem jeszcze na śpiącą Ceirę.

Lara

Przy śniadaniu, stolik Aresa należał do najcichszych. To, co się stało z Clary, uderzyło w nas. Teoretycznie, brakowało „tylko” najlepszego herosa z całej kabiny. Praktycznie – pozbawiono nas przywódcy i pozbawiło złudzeń, że jesteśmy niepokonani.

Na szczęście nikt nie wiedział w pełni, co się wczoraj stało. Wszyscy wiedzieli tyle, że nasza szóstka – Clary, Ceira, León, Rose, Julius i ja – musieliśmy stawić czoła dwóm gigantom, a w wyniku walki dwie pierwsze są obecnie w skrzydle szpitalnym. Niektórzy dodawali do tego, że gdyby nie Apollo, obie nie przeżyłyby, przynajmniej w całości.

Jednak nikt nie orientował się o roli Liz w całym pojedynku. Ja sama nie chciałam nikogo w tym uświadamiać – nie miałam pojęcia, jak ta dziewczyna zdołała pokonać synów Gai.

– Herosi – usłyszałam głos pana D. – Ze względu na wczorajsze wydarzenia, ja i moja żona musimy was opuścić.

Nie rozumiałam powodu poinformowania nas o tym. Na miejscu Dionizosa powiedziałabym o tym tylko Chejronowi i już opuściła Obóz.

– W imieniu Zeusa oświadczam – kontynuował bóg – że dołożymy wszelkich starań, aby odnaleźć Złote runo i uchronić Obóz Herosów przed kolejnymi atakami.

– Chciałabym wam podziękować, że tak ciepło mnie przyjęliście – zaczęła Ariadna. – Warto było tu przybyć choć na aż taki krótki czas, by poznać aż tylu młodych, odważnych herosów, którzy dołożą wszelkich starań, by w każdej minucie iść i ratować świat.

Jej dalsza przemowa składała się głównie z chwalenia nas, ale już nie słuchałam. Najchętniej opuściłabym pawilon i zobaczyła, co się dzieje z Clary. Z drugiej strony nie chciałam jednak zrobić przykrości Ariadnie. Wydawała się być miłą kobietą – nigdy z nią nie rozmawiałam, co nie pozwalało mi stwierdzić, jaka jest z charakteru.

* * *

Z Clarisse wszystko było w porządku, ale potrzebuje czasu, by się trochę pozbierać – taką informację dostałam od Willa na temat stanu mojej siostry. Niestety, nie mogłam z nią porozmawiać, czego bardzo żałowałam.

Natomiast z Ceirą wszystko było dobrze i zdecydowano się już ją wypuścić. Ciężki trening czasowo zabroniony, a oprócz tego – wszystko wskazane przez „doktora” Solace’a.

Razem z Nightshade i El przeszłam się na arenę. Wnuczka Nyks natychmiast chciała wznowić ćwiczenia w strzelaniu z łuku.

Ja i córka Ateny usiadłyśmy na najbliższej ławce, obserwując trening Łowczyni. Od razu w oczy rzuciło mi się, że strzały lądują na obrzeżu tarczy, zamiast w jej środku.

– Tak udawać to i ja umiem – rzuciła Liz, poprawiając przeszkadzający kosmyk platynowych włosów i sądząc, że Ceira strzela tak specjalnie. Jednak napięcie na twarzy tej drugiej świadczyło o tym, że to wcale nie jest działanie celowe.

El zmrużyła oczy, patrząc na łuk. Też coś jej tu nie pasowało.

Nightshade denerwowała się coraz bardziej z każdą kolejną, niecelną strzałą. Nawet z dużej odległości dawałoby się zobaczyć, jak bardzo trzęsą się jej ręce.

Nagle córka Ateny wstała i podeszła do niej. Obie zaczęły rozmawiać tak cicho, że nie usłyszałam.

– Hej, wszystkim! – zawołał ktoś od wejścia. Od razu spojrzałam się w tamtym kierunku. Stała tam mojego wzrostu dziewczyna o rozpuszczonych, prostych włosach w kolorze średniego blondu, sięgających parę centymetrów za ramiona.

Ku mojemu zdziwieniu Łowczyni odruchowo nałożyła strzałę i napięła łuk.

– Calypso, nie! – krzyknęła Liz, pchając broń w innym kierunku w momencie, w którym cięciwa została puszczona. Zapanowała ciężka cisza.

Zdziwiłam się tym, że wnuczka Nyks została nazwana imieniem Calypso. Przecież miała na imię Ceira.

Nightshade naciągnęła kolejną strzałę.

– Jak… mnie… nazwałaś? – zapytała przez zęby. El zaczęła się cofać, aby nie zostać zestrzelona. Gdy poleciała pierwsza strzała, przed blondynką wyrosła lodowa ściana, która zatrzymała pocisk.

– Daj mi wszystko wyjaśnić – poprosiła cicho córka Ateny.

– Yyy, Christia, powinnaś uważać… – zaczęła dziewczyna, która ledwo co przybyła na arenę. Nagle i ją, i Liz porwało coś ciemnego i dużego, jakby ogromny ptak.

Wnuczka Nyks zaczęła rozglądać się wokół. Na jej twarzy nie zauważyłam już ani śladu tej wściekłości, która była widoczna przed chwilą. Mimo to zaczęłam się jej bać. W myślach modliłam się, aby i do mnie nie zaczęła strzelać, jak do El.

* * *

Przed granicą Obozu Herosów wylądował ogromny, ciemny smok w dwoma dziewczynami na grzbiecie. Obie zsiadły ze zwierzęcia.

– Co to jest? – zapytała niższa z nich, wyraźnie przerażona. Długie za ramiona, blond włosy przylepiły się jej do spoconej twarzy.

– To jest Szczerbatek, Emily – odparła druga z nich, poprawiając sobie warkocz z platynowych włosów. – Hades, Zeus i Posejdon dali mi przyspieszony prezent na siedemnaste urodziny.

– Masz własnego smoka? – zdziwiła się Emily. Jej rozmówczyni nie odparła. – Wiesz, dlaczego Łowczyni Nocy wpadła w taką furię?

Twarz wyższej dziewczyny spoważniała. Wzrok jej błękitnoszarych oczu mknął gdzieś po ziemi.

– Christia, powiedz mi, co się stało – poprosiła niższa, wbijając zielone oczy w swoją przyjaciółkę.

– Nie – odmówiła druga, odchodząc od smoka.

– Proszę, Christia – prosiła dalej Emily.

– Basta.

– Christianna, błagam, powiedz.

– Ho ditte „basta”!²

Zebrały się chmury i po paru minutach całą okolicę przykryła cienka warstwa śniegu.

– To po co mnie wezwałaś? – spytała się zielonooka.

– Złote Runo zaginęło – brzmiała odpowiedź. – Bogowie mogą się starać, ale to my szybciej je znajdziemy.

– Czy bariera… - zaczęła Emily, ale błękitnooka jej przerwała, jednocześnie odpowiadając na jej pytanie:

– Tak. Bariera zniknęła.

– Ale możesz stworzyć nową na jakiś czas, prawda?

Christia spuściła głowę na parę minut.

– Mogę – odpowiedziała, spojrzawszy na swoją przyjaciółkę. – Ale muszę mieć wtedy nadzieję, że bogowie nie wydadzą mnie tacie.

Christianna zaczęła nakładać czar. Powoli Obóz Herosów zaczęła przykrywać biaława mgła.

– Ile wytrzyma? – zapytała Emily, gdy już zaklęcie zostało wykonane.

– Góra dwa tygodnie – odparła błękitnooka. – Ale zero korzystania z cienia czy możliwości wejścia-wyjścia. Prawdę mówiąc, to teraz ich uwięziłam. Jak tam Peleus?

– Dobrze się trzyma – odrzekła zielonooka. – Peter jest wniebowzięty, że może mieć jakikolwiek kontakt z takim zwierzęciem. Boję się, jak zareaguje na twojego smoka.

– Wszyscy na nasz czekają?

– Tak. Jesteśmy gotowi do kolejnej misji.

Obie dziewczęta wsiadły na Szczerbatka.

– No, to w drogę – powiedziała Christia.

Smok rozłożył skrzydła i po krótkiej chwili leciał wysoko nad ziemią, z niesamowitą prędkością przemierzając niebo.

¹norw. Odpuść

²wł. Już powiedziałam „dosyć”!

__________________________________________________________

     Tak, wiem, sporo czasu mnie tu nie było. Z góry za to przepraszam. A o porze publikowania nie wspomnę.

     Cały rozdział miał wyglądać inaczej, ale w ostatniej chwili przypomniałam sobie jedną scenę z (jak na razie) mojego ulubionego filmu i postanowiłam ją wykorzystać w końcówce. Mam również nadzieję, że przez to Ceira wyda się trochę mniej idealna.

     Rozdział miał być parę dni wcześniej, ale miałam mały poślizg z czasem (święta).

Z okazji Świąt Wielkanocnych chciałabym Wam życzyć zdrowych, radosnych świąt w rodzinnej, dobrej atmosferze, a potem Lanego Dyngusa tak obfitego, że we Waszych domach będzie można pływać.

    

    I tak się założę, że większość przeczyta to dopiero po świętach.

PS:

    Chcę sprawdzić, czy dobrze odpowiecie na kilka moich pytanek związanych z Jeleną/Liz/El:

1. Na jakiej postaci z filmu Disneya z XXI wieku wzorowana (w części) jest Liz?
2. W jakim norweskim mieście "urodziła" się Liz? Podpowiedź jest w imieniu, jakim zwraca się do niej Emily. Uwaga! Jest to dawna nazwa tego miasta.
3. Jakim sposobem Liz pokonała gigantów?
4. Co łączyło Hansa i Liz?

    Pytania wcale nie są aż tak trudne, jak się wydaje (szczególnie jak się to pisze - mówi mój wewnętrzny głosik). Odpowiedzi proszę zamieszczać w komentarzach.