Rozdział IX – Ptak Rzymu

Rebecca usiadła na mocnej i grubej gałęzi. Dla niej, wnuczki Marsa, nie był to jakiś nadzwyczajny wyczyn. Dobrze pamiętała swoje wyczyny z dzieciństwa, gdy konkurowała ze swoim starszym bratem, Ralphem.

Dziewczyna nie wybrała drzewa przypadkowo. Wiedziała, że wspinając się na nie, znajdzie się nad naradzającymi się – choć bardziej pasującym określeniem byłoby „kłócącymi się” – centurionami i usłyszy każde ich słowo.

Ciemne oczy dziewczyny wpatrywały się w dół. Dokładnie pod nią był najbardziej nielubiany przez nią człowiek – Octavian. Jeszcze miała w pamięci to, jak zabierał jej ukochane pluszaki.

– Musimy zaatakować – powiedział blondyn. – Grecy muszą ponieść karę za zniszczenia Nowego Rzymu!

– Octavian, uspokój się – przemówiła Sia, centurion trzeciej kohorty. – Przecież Reyna zakazała nam atakowania Obozu.

– Reyna zakazała, Reyna zakazała – augur zaczął przedrzeźniać swoją koleżankę. – Reyny tu teraz nie ma. A Grecy muszą ponieść karę.

Rebecca westchnęła cicho. Tylko trzy osoby umiały powstrzymać Octaviana. Cztery, jeśli liczyć tę grecką córkę Wenus.

Gdyby Cal tu była, pomyślała o wnuczce Hekate, która dostała od Reyny i Jasona specjalną funkcję ich zastępcy.

Na dole Sia i Octavian kłócili się o to, czy powinni zaatakować.

– Dajcie spokój! – przerwał im Brian, ciemnoskóry syn Wulkana. – Cała armia was słyszy.

– Może zróbmy głosowanie, czy atakujemy – zaproponowała Liza. – Kto za?

Rękę podnieśli wszyscy oprócz Sii i Briana.

Rebecca wytrzeszczyła oczy. Jak centurioni mogli zignorować rozkaz Reyny?

Cal, jesteś naszą ostatnią nadzieją, pomyślała. Ale jak mogła powiadomić dziewczynę o tej decyzji?

Spojrzała w górę. Na czubku drzewa siedziały rzymskie orły, jakie zabrali ze sobą.

To szalone, pomyślała Rebecca o swoim pomyśle. Ale to jedyny sposób.

Ceira

            Otworzyłam oczy. Stałam przed zawaloną jaskinią.

            Kamień spadł mi z serca, gdy dotarło do mnie, że już jestem w Obozie; że ten cały koszmar związany z Drogą Wilka się skończył.

            Ciekawe, ile czasu mnie nie było, pomyślałam. Na Drodze Wilka czas jest nieregularny – czasem płynie szybciej, czasem wolniej w porównaniu z rzeczywistym.

            Miałam nadzieję, że nie spędziłam tam iluś miesięcy i Obóz jeszcze żyje.

            Ruszyłam w stronę Sosny Thalii. Prawdę mówiąc, nie wiedziałam, w jakim miejscu Obozu jestem, ale jak na razie uschnięte drzewo stało się moim drogowskazem. Stamtąd znałam już drogę do Wielkiego Domu.

            Nagle usłyszałam, że ktoś rozmawia niedaleko mnie. Schowałam się za pobliskim, szerokim dębem, by mnie nikt nie zobaczył.

            – Zabiję ich wszystkich – powiedział jakiś chłopak. – Tacy ludzie jak oni nie powinni istnieć na świecie.

            – Grecy powinni ponieść karę za zniszczenie naszego miasta – odparła dziewczyna. – Nie rozumiem, dlaczego Sia była przeciw atakowi.

            – Jak to? – zdziwił się jej towarzysz. – Sia to marionetka Reyny, wykona jej każdy rozkaz.

            – Jak myślisz, co by na to wszystko powiedziała Cal?

            – A skąd to mogę wiedzieć, Eve? Dobrze wiesz, że Cal była nieprzewidywalna. Szanowała Reynę i Jasona, ale czasem się im przeciwstawiała, a nawet stawała po stronie Octaviana.

            – Szkoda, że jej z nami nie ma.

            – I to cholernie. Nigdy nie chybiła. Taka nasza wersja Tella, no nie?

            – Ja – odparła mu po niemiecku Eve. – Z nią mogliśmy sami pokonać Kronosa. Ona, Jason i Reyna pokonaliby Gaję.

            Oczywiście, że tak, odparłam sarkastycznie w myślach. Tylko zginęliby, zanim się zdążyli zbliżyć.

            Co jak co, ale te dzieciaki (na pewno nimi byli psychicznie) za bardzo idealizowali swoich bohaterów. A jako Rzymianie nie wiedzieli, że się znajdują tak blisko granicy Obozu.

            Chciałam zobaczyć ich twarze, ale próbując wejść na drzewo, zdradziłabym się. Postanowiłam spróbować cienia.

            Usłyszałam czyjejś kroki. Mimo największych chęci, nijak nie mogłam się przemieścić.

            Nagle usłyszałam dźwięk, jakby kogoś odrzuciła do tyłu.

            – Co do… - zaczęła po łacinie dziewczyna, wcześniej nazwana Eve.

            Wyjrzałam lekko za drzewa. Ilekroć Rzymianka i jej kolega chcieli zrobić krok do przodu, pojawiała się poświata jakby bariery w kolorze śniegu.

            Od razu wiedziałam, że to sprawka Elisabet. Tak samo jak to, że zrobiła to, by nas obronić przed wszelkimi atakami.

            – Jak myślisz, co tu jest? – zapytał chłopak.

            – Magia – odpowiedziała dziewczyna. – Czuję magię. Silniejszą niż kiedykolwiek wcześniej.

            – Grecy – oczy Rzymianina zabłysły. – Pewnie chowają się tu.

            – Tchórze – dodała Eve. – Nawet walczyć nie chcą.

            Przewróciłam oczami. Najchętniej zareagowałabym, ale i tak to nic by nie dało.

Liz wiedziała o zdradzie niektórych półbogów i dlatego zastosowała taką, a nie inną barierę. Wątpiłam, by wiedziała o decyzji Rzymian, chociaż z nią wszystko było możliwe.

            Dzieciaki – na oko oboje nie wyglądali na starszych niż dwanaście lat – jeszcze parę razy próbowały przebić barierę, ale nieudanie. Po chwili odeszli, rozmawiając o tej swoistej przeszkodzie.

            Żeby nikt mnie nie zobaczył, szybko pobiegłam w stronę Sosny Thalii, przy okazji rozglądając się dookoła. Nikogo jednak nie zauważyłam. Stamtąd skręciłam w kierunku budynków Obozu.

            – Nareszcie się znalazłaś, jak widzę – usłyszałam głos Rachel, gdy przebiegałam obok Wielkiego Domu. Zatrzymałam się.

            – Ile mnie nie było? – spytałam.

            – Zniknęłaś przedwczoraj – odparła rudowłosa, podchodząc do mnie. – Co się stało?

            – Lepiej, żebyś nie wiedziała – odpowiedziałam. – Na szczęście to jest za mną. I mamy większe problemy.

            – Jakie?

            – Rzymianie na granicy.

            – Na granicy? – ton głosu wyroczni był pełen paniki. – Jesteś pewna, że jej nie przekroczyli?

            – Nie – uspokoiłam ją. – Nie mogą. Liz stworzyła barierę.

            – Ale ja i Grover przeszliśmy.

            Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Trochę to dziwnie wyglądało.

            – Rozmawialiście z Reyną? – zapytałam nagle.

            – Tak – odrzekła. – Powiedziała, że nas nie zaatakuje.

            – Co nie oznacza, że poszczególne jednostki tego nie zrobią – dodałam. – Wiesz, mogą się trochę na nas złościć za Nowy Rzym… Nie wyśmiewaliście się z jej inicjałów, prawda?

            – Ja nie – Rachel była zmieszana. – Ale Grover…

            Przewróciłam oczami. Reyna nienawidziła, gdy ktoś się śmiał właśnie z tego, dlatego mało kto znał jej pełne nazwisko.

            – Ceira, mam pytanko – oznajmiła rudowłosa po długiej chwili ciszy. – Skąd ty znasz Reynę i resztę?

            – Walczyłam z Reyną i Jasonem – odparłam szybko. – W czasie walki nie patrzysz, czy twój towarzysz jest Grekiem, czy Rzymianinem, byleby cię nie zdradził.

            – A walczyłaś z nimi, gdy obalali Kriosa? – spytała.

            Zamarłam. Nie mogłam wymówić ani jednego słowa.

Przecież nikomu nie mówiłam o tym. Skąd więc Rachel się o to zapytała?

            Dzieli cię tylko mały krok od tego, by wszyscy zaczęli cię uważać za zdrajczynię, przypomniałam sobie słowa Ariadny. Miałam nadzieję, że się nie spełnią, a jednak.

            – Dlaczego tak myślisz? – zapytałam, gdy już odzyskałam głos.

            – Wizja – odpowiedziała. – Gaja powiedziała w niej, że bez ciebie Jason nie pokonałby Kriosa. I mówiła coś jeszcze o planie Hery.

            Westchnęłam cicho. Ta dziewczyna zdecydowanie za dużo się dowiedziała o mnie z tej wizji. Na szczęście, nie dowiedziała się najważniejszego.

            Nie dowiedziała się, kim naprawdę jestem.

Malcolm

            Wracałem z zajęć z mitologii i – w razie czego – przeszedłem obok Wielkiego Domu. Miałem nadzieję, że Ceira już się odnalazła. Tiny była bezpieczna na Olimpie – Elsa mi to powiedziała we śnie.

            Gdy zobaczyłem Nightshade rozmawiającą z Rachel, przystanąłem. Nie wierzyłem własnym oczom. Dopiero po chwili podszedłem do nich.

            – Nareszcie wróciłaś! – powiedziałem z radością. Chętnie bym przytulił wnuczkę Nyks, ale nie chciałem tez stawiać jej w niewygodnej pozycji przed Rachel.

            – Jakoś się mi udało przeżyć – odparła dziewczyna, uśmiechając się.

            – Mamy duże kłopoty, Malcolm – oznajmiła nasza wyrocznia. – Ceira widziała dwóch Rzymian na granicy.

            – Ale przecież sama mówiłaś, że mamy od Reyny gwarancję nietykalności – zacząłem.

            – To powiedziała Reyna – zauważyła Łowczyni. – A teraz Reyny nie ma, wyruszyła do Europy. Teraz wszystko w rękach centurionów. Jeżeli oni zdecydują się nas zaatakować, zrobią to.

            Popatrzyłem na nią zdziwiony. Skąd tyle wiedziała o rzymskiej armii?

            – Czyli będzie walka? – zapytałem, by się upewnić.

            – Jak na razie nie wiemy – odparła Ceira, poprawiając przeszkadzający jej kosmyk jasnobrązowych włosów. – Widziałam tylko dwójkę, nic nie mówili o ostatecznej decyzji. W każdej większej grupie znajdą się osoby, które pozwalają sobie na samowolkę.

            – Lepiej, byście już wymyślali strategię – dodała rudowłosa. – Zawsze się nam przyda.

            – Gdyby mnie wtedy Chejron puścił, wszystko byłoby inaczej – stwierdziła szatynka. – Nie ważyliby się nas zaatakować.

            Z każdym słowem moje zdziwienie rosło. Dlaczego Rzymianie mieliby słuchać jej, wnuczki greckiej bogini?

           

            Całe popołudnie spędziłem z Rachel, Chejronem i Ceirą, która odpowiadała nam na wszelkie pytania odnośnie Drogi Wilka. Okazało się, że tylko w jednym miejscu można skontaktować się i pomóc osobie przechodzącej tę drogę i za każdym razem wygląda ona inaczej. Jest ona też umieszczona pomiędzy światem na ziemi a podziemiem, a czas płynie tam nieregularnie.

            Z Wielkiego Domu wracałem razem z Ceirą.

            – Mogę się cię o coś spytać? – zacząłem rozmowę.

            – Właśnie to zrobiłeś – zauważyła dziewczyna. – Ale masz jeszcze jedną szansę.

            – Skąd znasz moją siostrę? – zapytałem.

            – A którą dokładnie?

            – Elsę.

            Nightshade westchnęła cicho.

            – Poznałyśmy się kilka lat temu w Londynie – odparła. – Tam żył mój dziadek. Wszystko dzięki Sadie.

            – Dzięki komu? – spytałem.

            – Dzięki Sadie Kane – powtórzyła. – Od małego się znałyśmy, nasi dziadkowie mieszkali na tej samej ulicy. Nie wiem, skąd znała Liz.

            – Możesz powtórzyć ostatnie zdanie?

            – Nie wiem, skąd znała Liz – w głosie Łowczyni wyczułem niepewność.

            Liz. Tak nazwał Dionizos moją „niby” siostrę.

            – Przecież my nie mówimy o żadnej Liz – powiedziałem. – Tylko o Elsie.

            Ceira parsknęła śmiechem.

            – Oba imiona są skrótami od Elisabet – odparła z uśmiechem na ustach. – Nie wiedziałeś o tym?

            Wszystko zaczęło się układać w mojej głowie. Elsa tu była jako Jelena.

            Dlatego Marlene zapytała, czy przybyła z Ariadną. Bo od początku wiedziała, że chodzi o Elsę.

            – Ziemia do Malcolma! – Ceira zaczęła machać mi przed oczami. – Nad czym tak myślisz?

            Spojrzałem się na nią zdezorientowany. Śmiała się.

Rozbawiłem ją moim powolnym tokiem myślowym. Świetnie.

            Najchętniej bym udawał obrażonego, ale na widok jej szerokiego uśmiechu sam też się uśmiechnąłem.

            – Kontynuuj – zachęciłem ją do dalszej opowieści.

            – Nie mam już o czym – odrzekła. – Opowieść skończona. Co, spodziewałeś się, że ci opiszę jakąś mega krwawą walkę, w której walczyłyśmy razem i wtedy się zaprzyjaźniłyśmy?

            – Oczekiwałem czegoś dłuższego i ciekawszego – odpowiedziałem.

            Z twarzy Nightshade nie schodził uśmiech. Czy już mówiłem, że uwielbiałem, gdy była wesoła?

            I ja się dziwię, że potem Emma i Katelyn szykują mi ślub.

            Przyznaję się bez bicia – coś do Ceiry czuję. I to od momentu, kiedy ją poznałem.

            – Pomogłabyś nam ze strategią? – zapytałem. – Znasz Rzymian i…

            – Nie – odmówiła i od razu spochmurniała. – Będą wiedzieli, że to ja. Nie chcę, by uważali mnie za zdrajczynię. Ani wy tym bardziej.

            – Dlaczego mamy uważać cie za zdrajczynię? – zdziwiłem się.

            – Bo nikt nie zrozumie, dlaczego tu jestem – odparła.

            – Jak mamy cię zrozumieć, jak nawet nam nie dajesz szansy?

            – I nie dam. Zgodnie z rozkazem.

            – Jakim znów rozkazem?

            – Malcolm, przestań, proszę…

            – A ja cię proszę, byś mi odpowiedziała.

            – Rozkaz to rozkaz. Ja mam go tylko wykonywać.

            Zamilkła i przyspieszyła.

            Szybko pożałowałem, że poprosiłem ją o pomoc w strategii. Nie chciałem się z nią pokłócić. Co mi przyszło do głowy?

            Wściekły na siebie, doszedłem do domku Ateny. W ósemce panowała ciemność. Z trudem powstrzymałem się, by tam nie pójść i nie przeprosić Ceiry.

* * *

            – Oho, ktoś się pokłócił z dziewczyną – rzuciła Katelyn przy śniadaniu. Spojrzałem się na nią krzywo.

            – Kate, przecież mała walka i znów będzie dobrze – dodała Emma. Cały stolik wybuchł cichym śmiechem.

            Mając dość mojego rodzeństwa (i tak są najlepszym rodzeństwem świata), wstałem i prawie całe moje śniadanie wrzuciłem w ognisko. Bez żadnej prośby.

            Przypadkiem zauważyłem Ceirę, podchodzącą do ognia. Gdy tylko mnie zobaczyła, odwróciła wzrok.

            Bałem się do niej zagadać. I tak czułem na sobie spojrzenia wszystkich, choć wcale tak nie było.

            Mimo wszystko obiecałem sobie, że porozmawiam z nią przed treningiem.

            Ruszyłem na arenę.

            – Singh! – usłyszałem wołanie Clarisse la Rue, tuż przed areną. – Czekaj, no!

            Zatrzymałem się i obróciłem w jej stronę.

            W cieniu Clary podążała Lara. Gestami przekazała mi, że jej starsza siostra nie chce mi dać lania.

            – Widziałeś Nightshade?! – zapytała Clarisse. Nie wiedziałem, co jej odpowiedzieć.

            – Zaraz pewnie przyjdzie – odparłem. – Ale ja nie jestem jej Aniołem Stróżem.

            Ale ja jestem, usłyszałem nagle znajomy, dziewczęcy głos. Po chwili przypomniałem sobie, że należał do tego zwierzątka Ceiry, Angeli czy jak jej tam. Zaraz przyjdziemy.

            – Ángeles, ¿qué haces? – usłyszałem głos wnuczki Nyks. – Świetnie.

            – Nightshade, chodź tu! – rozkazała jej Clarisse.

            – A co jeśli nie? – postawiła się jej Łowczyni.

            – Ceira, proszę – odezwała się młodsza córka Aresa. – Clarisse nie zrobi ci nic złego.

            Szatynka podeszła dopiero po dłuższej chwili.

            – Chciałabym podziękować – zaczęła Clary.

            – Że co?! – ja, Lara i Ceira zdziwiliśmy się. Clarisse i podziękowania? To chyba jakiś żart.

            – A wy co, w zmowie? – ton głosu la Rue wskazywał na to, że nie żartowała. – Na serio, chciałabym ci podziękować. To dzięki tobie Lara nie dostała się w łapska gigantów i nie skończyła jak ja.

            Nightshade otworzyła usta, ale dopiero po dłuższej chwili wydukała:

            – Nie ma za co.

            Obie córki Aresa odeszły na inne zajęcia. Uznałem, że teraz był dobry moment, by pogadać z wnuczką Nyks.

            – Ceira – zacząłem. Dziewczyna spojrzała się na mnie, przegryzając wargę. – Chciałbym cię przeprosić za wczoraj.

            – Właściwie to moja wina – powiedziała.

            – Nie żartuj – zaprzeczyłem. – To ja zacząłem tą całą kłótnię. Powinienem uszanować to, że nie mówisz nam pewnych rzeczy.

            – Zachowujesz się dokładnie tak samo jak Jason – zauważyła. – On zawsze obarczał się winą, mimo że ktoś inny powinien to zrobić.

            Nie wiedziałem, czy traktować to jako komplement, czy nie. Mimo że chłopak spędził tu pół roku, praktycznie go nie znałem.

            – To co, idziemy na trening? – zapytałem.

            – Jasne – odparła.

Ceira

            Po obiedzie poszłam na plażę. Była pusta, mimo że słońce przypiekało.

            Szum morza mnie uspokajał od kołyski. Nawet miała specjalną maskotkę, która po naciśnięciu wydawała taki dźwięk. Ale musiałam ją zostawić u Chrisa i Mae. Tak samo jak moje poprzednie życie.

            Obok mnie Ángeles położyła się plackiem na piachu.

            Bałam się.

            Bałam się, że ktoś się dowie, kim jestem. A właściwie, kim byłam jeszcze rok temu.

            Jedynie Reyna wiedziała o tym. Sama jej o tym powiedziałam. Nie wiem, dlaczego, ale jej szybko zaufałam. Tak samo, jak teraz zaufałam Malcolmowi.

            Nie zgodziłam się na plan Hery ot tak. Królowa Olimpu obiecała mi coś w zamian.

            Obiecała mi, że pomoże mi w pomszczeniu mojej rodziny.

            Całe życie zastanawiałam się, dlaczego umarli. Kim była tamta kobieta, której głos powraca do mnie, gdy wspominam tamte święta.

            Według Hery byłam wyjątkowa ze względu na swoje pochodzenie. Zoe wyjaśniła mi, kim jestem, gdy miałam pięć lat. Spokojnie mogłam się zgodzić z boginią, ale jedno mi przeszkadzało.

            Ktoś wyjątkowy zawsze musiał uratować świat. A ja tego nie chciałam. Jedyne, czego pragnęłam, to mieć normalne życie i przestać wszystkich oszukiwać.

            Nawet Chris i Mae nie wiedzieli o mnie wszystkiego. Znali jedynie moją matkę, nie znali ojca. Nie znali Zoe. Mimo że wychowywali mnie przez trzynaście lat, nie znali mnie.

            Nagle poczułam niepokój.

            Wyrwałam się z zamyślenia i rozejrzałam się. Nic podejrzanego nie zauważyłam, ale i tak czułam, że zaraz stanie się coś złego.

            Wstałam i otrzepałam się z piasku.

            Mogę się dalej opalać, czy muszę ruszyć z tobą? – zapytała Ángeles.

            Możesz leżeć, odparłam. Jeszcze wszystko jest w porządku.

            Spojrzałam się w kierunku Sosny Thalii. Nic się nie działo.

            Rozległ się krzyk, by spojrzeć w górę. Zerknęłam więc w niebo i zaklęłam po łacinie.

            Znad drzew wylatywały trzy potężne ptaki, wyglądające na pierwszy rzut oka na orły.

            Instynktownie uniosłam rękę i zagwizdałam, by zwrócić na siebie ich uwagę. Zwierzęta natychmiast zaczęły lecieć ku mnie.

            Gdy były bliżej, zauważyłam na ich piesiach złote medaliony z wygrawerowanymi literami SPQR. Rzymskie orły. Wściekłam się na ten widok.

            Jeden z ptaków wylądował na moim nadgarstku, dwa kolejne na piasku.

            Zauważyłam, że orzeł siedzący na mojej ręce ma do nogi przywiązany rulonik. Zwierzę raz patrzyło na mnie, raz na zwinięty kawałek papieru.

            Odebrałam wiadomość i z trudem rozwinęłam.

Meg,

Kopciuszek zwariował, tak samo reszta. Mimo sprzeciwu Prawych Rąk wszyscy się go posłuchali i postanowili zignorować to, co powiedziała Belle.

Bez ciebie sobie nie poradzimy. Musisz jak najszybciej zadziałać.

Czuję, że jesteś tam.

Liczę na odpowiedź

Pocahontas

            Myślałam, że za chwilę wybuchnę. Jak oni się ważyli na coś takiego?

            Obróciłam karteczkę. Jeden z ptaszysk podał mi długopis, który trzymał w dziobie.

Pocahontas,

Spróbuj przedłużać, jak najdłużej. Pojawię się, jak najszybciej będę umiała.

Możesz liczyć na pomoc Prawych Rąk, jestem pewna.

Powiedz, że popieram decyzję Belle.

W razie czego spotykamy się w ostatniej chwili

Meg

            Pisak rzuciłam w piasek, a wiadomość zwinęłam i przywiązałam do nogi orła. Nadal go trzymając na ręce, przykucnęłam.

            – Nic nie mówcie – powiedziałam. – Nic nie widzieliście. Dajcie jedynie wiadomość Pocahontas, jasne?

            Gdy skończyłam, cała trójka wzbiła się do lotu w stronę lasu.

            Ruszyłam żwawym krokiem do kabiny Artemidy, by zabrać łuk i strzały. A potem podróż cieniem.

            A ty gdzie? – spytała zdezorientowana Ángeles, ale zignorowałam ją.

           

            Gdy przybyłam do domku, szybko sięgnęłam po swoją broń.

            Augustulus musiał zapłacić za zignorowanie rozkazu. Tak samo jak wszyscy inni centurionowie, którzy nie posłuchali Królowej.

            Weszłam w cień, by ten przykrył mi całą. Zamknęłam oczy i się skupiłam, myśląc o pojawieniu się tuż przed granicą Obozu Herosów.

            Mimo dokładnej koncentracji nic się nie stało. Dopiero po dziesiątej próbie dotarło do mnie, co się dzieje.

            Bariera Liz uniemożliwiła podróże cieniem. Idealnie.

* * *

            Emily siedziała smutna na balkonie, wystawiając szczupłe nogi między barierkami. Była wściekła na samą siebie.

            Miała taką szansę na wykończenie przeszkadzającej Łowczyni. Ale nie, ta musiała w ostatniej chwili przejść na platformę.

            Córka Nike uderzyła kolejny raz w metalową barierkę.

            – Co ci ta barierka zrobiła, że ją bijesz? – usłyszała rozbawiony głos Petera. Po chwili chłopak się do niej dosiadł.

            – Nie udało mi się – powiedziała z zaszklonymi oczami. – Nie zdążyłam jej unicestwić.

            Jej przyjaciel przytulił ją.

            – Jeszcze będziemy mieli okazję – pocieszył ją. – Ale mamy gorszy problem.

            – Podejrzewa coś? – zapytała Emily, ocierając zielone oczy.

            – Prawdopodobnie tak – odparł Rzymianin. – Nikt nie wie, co tam myśli.

            – Po co my się w to wszystko wplątaliśmy? – po policzku córki Nike popłynęła łza. – Chcieliśmy go tylko uratować, by była szczęśliwa, a tymczasem pomagamy zniszczyć świat.

            Rozpłakała się. Naprawdę nie chciała wtedy służyć Kronosowi. Chciała tylko jakkolwiek odczarować Hansa, by Christia nie musiała wykonać egzekucji.

            – Powiedzmy jej o wszystkim, Peter – zaproponowała. – Nie chcę jej dłużej okłamywać. Ja tak nie umiem.

            – Oszalałaś?! – zareagował ostro chłopak. – Gdybyśmy nie wzięli Runa, Liz nie założyłaby bariery i teraz w Obozie Herosów powstała krwawa jatka. Jak się dowie, zdejmie barierę. Gaja nawet nie podejrzewa, że to była działanie wymierzone przeciwko niej.

            – Przecież nie wiemy, gdzie jest Złote Runo – odpowiedziała dziewczyna. – Dopóki go nie znajdziemy, Liz nie zdejmie bariery.

            – A Chione zamrozi nam serca, jak Hansowi – mruknął Rzymianin. W jego ciemnych oczach Emily widziała jedynie wściekłość.

            Wyrwała się z objęć kolegi i oparła głowę o zimną barierkę. Przypomniała sobie tamten dzień, kiedy Chione zamroziła serce ich zmarłemu już koledze. Potem Hans już nie był taki sam. To już nie był on, tylko marionetka bogini śniegu.

            Chciała skończyć ze służeniem Gai, ale nie umiała zrobić tego sama. Bała się.

Z jednej strony, bała się Gai i Chione, tego, co jej zrobią, gdy odejdzie z ich służby.

Z drugiej, obawiała się, że Elisabet będzie ją uważać za zdrajczynię i bogowie ją ukarzą za zdradę.

Najbardziej nie chciała stracić przyjaźni z Norweżką. Przyjaźniły się już od przeszło dziesięciu lat.

Zamknęła oczy, by powstrzymać się od płaczu. Następnie je otworzyła, wyjęła nogi spomiędzy barierek i wstała.

– Ty rób, co chcesz – powiedziała do Petera – ale ja nie zamierzam czekać, aż Elisabet dowie się o wszystkim sama. Nie chcę, by uważała mnie za zdrajczynię. Powiem jej o wszystkim.

– Nie zrobisz tego! – rozkazał jej groźnym tonem chłopak, wstając.

– Zrobię i ty nie masz nic do tego – odparła zdecydowanie. – Nie powstrzymasz mnie.

Rzymianin chwycił ją w pasie i wykorzystując swoją siłę, wyrzucił ją za barierkę.

Emily zamknęła oczy, by nie widzieć zbliżającej się z wielką prędkością ziemi. Dopiero po dłuższej chwili, gdy zorientowała się, że nie leży na chodniku pod wieżowcem, otworzyła je.

Zdziwiła się, gdy zobaczyła, że uratował ją Szczerbatek.

_______________________________________________

I się udało jakoś go napisać, mimo że dostałam zastoju w pierwszej części narracji Ceiry, gdy rozmawia z Rachel. Okazało się, że przy "Drunk Tonight" E. de Forest (nie ma nic wspólnego z treścią rozdziału) bardzo mi się dobrze pisze i resztę napisałam w dwa dni (wyszły dwa, bo pierwszego musiałam przerwać przy końcówce).

Powtórzę to jeszcze raz (mimo że robiłam to pod opublikowanym opowiadaniem na konkurs (-> "Starszy post") i to samo jest w bocznej kolumnie): dziękuję Wam bardzo za 9000 wyświetleń (pomijam, że tego samego dnia zrobione jeszcze 100 kolejnych, za co też dziękuję), które wyświetliły się w środę. Uwierzcie mi, każde wyświetlenie i komentarz daje mi poczucie, że ktokolwiek to czyta.

Okay, mam pytanie i proszę się przyznać: kto mi nabija wyświetlenia z Kenii? Po prostu chciałabym wiedzieć, bo jest ich dosyć sporo. Niemcy mogę zrozumieć (może łapie internet z Niemiec przy zachodniej granicy... taką mam teorię), Włochy także (bo to w większości mój kochany braciszek), jak i USA. Ale Kenia (i to od samego początku)?

(Wiem, wiem, rozpisałam się na najmniej ważny temat).

Mam pytanie: w jaki dzień tygodnia chcielibyście, by się ukazywały rozdziały? Wybierzcie, mi to tak naprawdę niezależne. Zobaczę, jaki dzień tygodnia cieszy się największym poparciem i przy następnym rozdziale powiem Wam, jaki to będzie dzień. Rozdziały będą publikowane co tydzień lub co dwa – wszystko zależy od moich nauczycieli.

Tak, jak kiedyś pisałam – chciałabym pierwszą część skończyć, zanim wyjdzie w Polsce "Krew Olimpu", czyli mam około dwa miesiące. Potem zobaczymy, jak się wszystko potoczy.

Mam do Was prośbę – zauważyliście gdzieś błąd? Piszcie gdzie, chętnie go poprawię. Mimo że próbuję ich nie popełniać, czasem mi jakiś umknie. 

Miłego (tak, wiem, to kłamstwo, nie będzie to miłe) powrotu do szkoły i lekkiego roku szkolnego!

Pozdrowienia od wszystkich z Berk

Nike